Voor welke rechtbanken en wie wensen wij te vervolgen ?

1. Welke rechtbanken

1.1. Het Internationaal Strafhof

“Het Internationaal Strafhof (ICC of ICCT) [2] is een intergouvernementele organisatie en internationale rechtbank die zetelt in Den Haag, Nederland. Het ICC heeft de bevoegdheid om personen te vervolgen voor de internationale misdaden van genocide, misdaden tegen de mensheid en oorlogsmisdaden. Het is de bedoeling dat het ICC de bestaande nationale rechtsstelsels aanvult en het kan dus alleen zijn bevoegdheid uitoefenen wanneer aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan, zoals wanneer de nationale rechtbanken niet bereid of niet in staat zijn om criminelen te vervolgen of als de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties of de afzonderlijke staten onderzoeken doorverwijzen naar het Hof “(Bron: Wikipedia.org).

Deze korte beschrijving van het Internationaal Strafhof, legt een beetje twee van de belangrijkste tekortkomingen bloot : het Internationaal Strafhof kan alleen daders vervolgen van landen die de jurisdictie van het ICC hebben erkend of wanneer de zaak door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties doorverwezen werd.

De kans dat het laatste zal gebeuren is in het geval van de Syrische burgeroorlog nul. Twee van de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad, Rusland, dat zelf wordt beschuldigd van het plegen van oorlogsmisdaden, en China stellen consistent hun veto bij elke poging om de daders te verwijzen naar het Internationaal Strafhof. De Syrische dictatuur, van de andere kant, heeft de bevoegdheid van het Hof nooit erkend.

Het indienen van de Syrische Petitie bij het ICC is dan ook een zeer symbolische actie.

Het is de bedoeling haar tekortkomingen in de schijnwerpers te zetten : het ontbreken van universele jurisdictie (dat wil zeggen: het kan niet alle misdaden tegen de mensheid die eender waar op de wereld gepleegd zijn onderzoeken en vervolgen) en het feit dat een permanent lid van de VN-Veiligheidsraad zijn vetorecht kan uitoefenen tegen een doorverwijzing.

Het is door deze tekortkomingen dat de daders in Syrië lijken te handelen alsof ze ongenaakbaar waren, zoals door internationale hulp- en mensenrechtenorganisaties aangeklaagd werd. Immers, Rusland en China zouden tegen een verwijzing hun veto uitspreken.

In de 21e eeuw, wanneer misdaden tegen de mensheid gepleegd worden, zou geen enkel land het recht mogen hebben om tegen een doorverwijzing een veto te stellen of de bevoegdheid van het Internationaal Strafhof niet aan te erkennen.

1.2. De nationale rechterlijke instanties

De meeste Europese landen hebben de bevoegdheid van het Internationaal Strafhof erkend en al de Conventies van Genève ondertekend en geratificeerd. Velen hebben de nodige wetgeving ingevoerd die hen in staat stelt om hun rechtbanken universele jurisdictie te geven. En zo zou het moeten zijn.

Het is dus voor deze rechtbanken dat we juridische stappen zullen ondernemen.

2. Wie zullen we proberen te vervolgen

De universele jurisdictie geldt voor alle personen die direct of indirect verantwoordelijk zijn.

Het zou moeilijk kunnen blijken om te proberen degenen te vervolgen die rechtstreeks verantwoordelijk zijn, omdat ze in de VN-Veiligheidsraad genieten van de bescherming van Rusland en China.

Van de andere kant wijzen vele elementen erop dat westerse politieke en bedrijfs-leiders mogelijks op een criminele manier hebben gehandeld.

Met een aan het ongelooflijke grenzende brutaliteit weigerden ze jaar na jaar aan hun verplichtingen te voldoen die uit internationale verdragen en het gewone strafrecht voortvloeien. Immers, met al hun politieke en economische macht, wie zou er durven zijn stem te verheffen om hen te beschuldigen ?

Voornamelijk omwille van commerciële redenen negeerden ze de jaarlijkse rapporten over de ernstige schendingen van het internationaal humanitair recht en namen geen aangepaste en tijdige maatregelen. Dit heeft in hoge mate bijgedragen tot het gevoel van straffeloosheid dat de wreedheid van de misdaden leek te bevleugelen.

Wij zullen er alles aan doen om dit voor de rechtbank te krijgen teneinde een ernstige en diepgaande discussie in de samenleving te bewerkstelligen.

Advertenties